EINDELIJK een chicklit zonder overdreven “spice” en met round characters.
Synopsis
In A Happy Place leren we Harriet en Wyn kennen. Het perfecte koppel waarvan iedereen jaloers wordt. Dat is al vijf maanden niet meer zo. Waarom ze uit elkaar zijn? Dat weet even goed Harriet als Wyn niet goed.
Het is hun gelukt om tot nu toe hun breuk geheim te houden voor hun vrienden. Maar het geheim wordt onder het vuur gelegd. De jaarlijkse getaway trip met hun vrienden naar de Maine cottage staat voor de deur. Dit jaar is het bezonder dan ooit want dit is na het verkoop van de cottage hun laatste trip. Na een decenia van onbezorgd vertroeven tot een einde komt. Het is dus alles behalve het moment om aan te kondigen dat hun relatie van elf jaar tot een einde is gekomen.
Om de harmonie binnen hun vriendengroep te bewaren beslissen ze om te doen alsof ze nog samen zijn. Een strak plan volgens hen want hoe moeilijk kan het zijn na jaren van verliefd geweest te zijn om het nog voor één week te imiteren, rond de personen die je het beste kent?
Review
Van chicklits ben ik meestal geen grote fan. De vrouwelijke hoofdpersonages worden zwak vertegenwoordigd door extreem lage verwachtingen. Daarnaast kan ik mijn frustratie over de tientallen spicey pagina’s die niets voor het plot doen niet naast mij leggen. Ik was dan ook heel sceptisch begonnen aan dit boek maar heb me laten overtuigen door de gemengde opinies over dit boek. Ondanks de tientallen Tiktoks over eerdere boeken van Emily Henry als Booklovers, is dit de eerste die ik van haar heb gelezen. Daarnaast bevind A Happy Place zich onder de fake dating trope. Eentje waar ik niet sneller van kan gaan lopen doordat ze vaak niet realistische zijn en heel rushed.
Trope
Maar bij dit boek was het alles behalve. Het voelde als een realistische situatie waarin je eigenlijk nog best wel kunt belanden. Voor mij is dit omdat er echt een reden en ruimte is voor de trope. In vorige boeken die ik had gelezen was dit niet het geval. Vaak was het als een uitwisseling van het niet populaire meisje en de jongen die betere punten nodig had. In A happy place was het niet zo simpel als dat. En dat is denk ik wat het heeft doen slagen voor mij. De volwassen onderlaag en redernering die Henry op de trope heeft toegepast was logische en niet geforceerd.
Bijpersonages
Daarnaast vind ik de dynamiek tussen de hoofdpersonage en de bijpersonages verfrissend voor een chicklit. De vrienden van Hariette en Wyn voelde aan als hoofdpersonages. Ze waren dynamische geschreven waardoor je hun ook echt kon leren kennen en kon zien waarom ze allemaal bevriend zijn met elkaar. Dit zorgde ervoor dat je als lezer echt de druk voelde van het koppel. Ik bevond mij echt mee in het dilemma en was mee bezorgd dat ze tijdens hun plan hun vrienden niet verloren. Moest personages niet round zijn dan zou de trope geforceerd voelen omdat je enkel focust op het koppel en niet de vrienden.
Het einde
Natuurlijk was ik enorm blij dat Hariette en Wyn hun wegen terug bij elkaar hebben gevonden. De opbouw naar het einde was een goede tempo met een goede opbouw van situaties. Ook de onthulling van de reden van hun breuk was goed opgebouwd. Het was op een snel tempo onthuld maar dat stoorde niet. Het voelde aan als een “AAAHA” moment waarin alle puzzelstukjes samenvielen. De manier van hun miscommunicatie en de persoonlijke onzekerheden terwijl je in een relatie zit die Wyn had waren realistisch.
Maar ik moet wel zeggen dat de oplossing dat Hariette alles liet vallen om bij hem en zijn ouders te gaan wonen moeilijk waren om te begrijpen. Dat ze zich niet thuis voelde in de stad waarin ze woonde en dat ze haar job niet meer graag deed kon ik in komen. Maar dat ze na de vakantie had besloten om haar job als chirurge te laten vallen om vazen te maken na één workshop boetseren wel gehaast. Het past natuurlijk wel perfect dan dat net Wyn in zijn ouderlijk huis een atelier heeft waarin ze dit kan doen. Buiten dat vond ik het helemaal realistisch hoe ze elkaar emotioneel hebben teruggevonden.
Een reactie achterlaten